Spiegelen kán een verademing zijn. Onze omgeving weerspiegelt ons gedrag. Kinderen zijn daarin een groot voorbeeld. Kijk bewust naar je kinderen en je ziet jouw eigen gedrag terug.

Een voorbeeld van hoe dat in de praktijk uitwerkt, kwam naar boven tijdens het improvisatietheater dat ik vorige week bijwoonde. Het thema was opvoeden en opgroeien.

De vraag van een acteur was: “Hoe ga je om met computergebruik en je kind”. Het antwoord van één van de aanwezigen was: “Maximaal 1 uur per dag, hoor!”. De kinderen hielden zich daar helaas alleen met correctie aan. De vraag was vervolgens: En hoe doe jij dat zelf dan? Zit jij wel eens met je smartphone aan tafel of op de bank? Het antwoord laat zich raden.
Frappante voorbeelden van weerspiegeling zie je ook in onderstaand filmpje. Kan jij naar jezelf kijken zoals deze kinderen naar de volwassenen kijken?

Children See, Children Do: Let’s Be The Change!

Byron Katie schreef het al in haar boek (The Work, vier vragen en een omkering): de mensen om ons heen weerspiegelen ons gedrag. Ben jij boos, dan trek je boze mensen aan. Ben je negatief over jezelf – als gevolg van een doorgemaakt trauma – dan trek je bestraffing aan. Onbewust vraag je een ander dan of hij jou wil straffen. Waarderen anderen je niet, dan waardeer je jezelf waarschijnlijk niet.
Hoe dichter iemand bij je staat, hoe directer en duidelijker de weerspiegeling is.

Waar in jouw omgeving je aandacht naar toe gaat, zegt iets over jouw persoonlijke situatie. De clou is dat je leert om te zien wat anderen in jou spiegelen.
Maar wanneer we op onbewust niveau geconfronteerd worden met een vervelende of traumatische ervaring, is onze natuurlijke reactie verkramping. Vaak heb je dat niet in de gaten, speelt het zich onbewust af. Het uit zich meestal in één van de twee mogelijke reacties: vechten of vluchten. Maar geen van die twee brengen een oplossing voor de langere termijn. Ze helpen je alleen om uit de situatie van dat moment te komen. Er onstaat ook geen ruimte voor verbetering, oplossing of genezing van het onderliggende trauma.

Alles wat je van je afduwt, bestrijdt, negeert of waarover je klaagt hou je zelf in stand en komt daardoor weer terug in jouw leefwereld.
Het is belangrijk om te beseffen dat jij dat gedrag wel hebt, maar je dat gedrag niet bent, dat het slechts een uiting is van aangeleerde gewoontes. Gewoontes die je vroeger hebt aangeleerd om te overleven in de situatie die er toen was. Die je nu niet meer nodig hebt.

Het zijn gewoontes die je kunt erkennen, dat is de eerste stap. Aanvaarden dat je ook de niet leuke dingen doet zoals je ze doet. Dat jij degene bent die direct uit zijn vel springt als er ook maar iets negatiefs over jouw gedrag wordt gezegd.

Als je die erkenning kunt opbrengen ontstaat er ruimte voor herkenning. Een fase die meestal met pijn gepaard gaat. En het is die pijn waarvoor we bang zijn en die ons weerhoudt om dat proces aan te gaan. In de praktijk blijkt dat de pijn snel vergeten wordt door de vreugde van het kunnen achterlaten van dat gedrag. De opluchting is vaak veel groter dan de pijn zelf. Het is de angst voor de pijn die maakt dat je dat helingsproces niet ingaat.

Als je met die onverwerkte ballast uit jouw leven wél aan de gang gaat, dan komt er ruimte voor ontspanning. En van daaruit komen er positieve veranderingen in jouw leven.
Wil je voorbeelden daarvan lezen? Kijk dan eens op deze pagina.

Waar loop jij tegenaan in je leven, wat zie jij in jouw spiegel?